Tutaj nie było zimy. Tu była bryndza z nyndzą- szarość i brejowatość deszczowa, czyli idealnie depresyjne środowisko. Kolor nieba powalał często i dzisiaj też ciężki jest nawet do określenia.
Mimo wszystko codziennie starałam się ubierać w uśmiech i krzesać z siebie energię i wewnętrzną radość, mniej lub bardziej zrozumiałą dla postronnego widza.
Dzisiaj w nosie to mam. Biorę urlop i już!!! Głowę mam kwadratową od myślenia "Co tu robić???" w temacie problemów większych i mniejszych.
Zasłony w dół, niech nie patrzę na tę szarugę, bo nie pomaga dzisiaj nic a nic. Dajcie znać jak zaświeci słońce, a problemy rozwiążą się same. Poczekam tu pod kocem wypełniając się jak termofor gorącą kawą...
Niech dzisiaj czas biegnie sobie jak chce, szybko, wolno... jego rzecz.
Ja mam urlop od wszystkiego!!!
Niech rosół sam się ugotuje i same obiorą ziemniaki.
Przecież czasem człowiek ma prawo do tego, żeby mieć wszystko w nosie!?
Codziennie trzaskam kilometry załatwiając to, tamto i siamto... Codzienne głowa pracuje na najwyższych obrotach planując, organizując, martwiąc się o wszystko dookoła. Czacha dymi na okrągło, przez sen nawet.
Żeby za każdy etat w codziennej tej walce płacono jak należy, byłabym milionerką. Tak wiem, wiele z Was tak ma, ani czasu dla siebie, ani milionów... Przyznam się jednak bez bicia, lubię to wariactwo. Czasem tylko czarka mi się przebierze i baba ze mnie wyłazi. Waleczny żołnierzyk wewnętrzny idzie spać, perfekcyjnia pani domu wykłada się kopytami do góry, zostaje tylko ta rozklejona baba...
Skąd się wogóle bierze ta durnowata potrzeba, żeby wszystkiego zrobić więcej no i wszystko lepiej? Po diabła starać się i tyrać, jak i tak całej roboty człowiek nie przerobi, a na koniec żywota wszyscy to samo pytanie sobie zadają: " ... i po co było się ścierać ?" Żyć chwilą tu i teraz trzeba, czerpać garściami przyjemności pamiętając o sobie, być egoistą, bo jak sam od siebie nie zadbasz, to nikt tego nie zrobi należycie... Tyle, że moja przyjemność, to właśnie to wariactwo, to ta codzienna troska i bieganina. Nawet jeśli ta przyjemność ma podszewkę uszytą z wyrzutów sumienia, że mogłam inaczej, lepiej i zapięta jest ciasno na guziki wystrugane z chwilowych złości i nerwów- leży na mnie jak ulał. Moja przyjemność to troska o kogoś, nie o samą siebie. Natury nie oszukasz, trudno żeby sarna udawała, że jest lwem. Z udawania zawsze lipa wychodzi.
Będę się więc ścierać na popiół póki oddechu nie zabraknie.
Kawa wypita... idę ten rosół wstawić, bo zdolność "nicnierobienia" niestety mam bardzo słabo wykształconą, a pozycja kłody powoduje wręcz cierpienie fizyczne.
Później doszyję trochę łap do brzuszków i nosy wyhaftuję. Padnę jak zawsze grubo po północy, żeby zaraz po szóstej ubrać się znowu w uśmiech salutując w lustro żołnierzykowi.
Miłej niedzieli armio kobiet pracujących!
Wasza A.
